Akt notarialny to szczególna forma dokumentu urzędowego potwierdzającego dokonanie określonej czynności prawnej. Zostaje utworzony jeśli wymagają tego przepisy prawa lub wynika to z woli stron. Niedochowanie formy aktu notarialnego w sytuacji, gdy wymaga tego prawo, powoduje bezskuteczność czynności prawnej i jej nieważność. Akt notarialny powinien być sporządzony w języku polskim oraz zawierać:
- dzień, miesiąc i rok sporządzenia aktu,
- miejsce sporządzenia aktu,
- imię, nazwisko i siedzibę kancelarii notariusza, a jeżeli akt sporządził zastępca notariusza – nadto imię i nazwisko zastępcy,
- imiona, nazwiska, imiona rodziców i miejsce zamieszkania osób fizycznych, nazwę i siedzibę osób prawnych lub innych podmiotów biorących udział w akcie,
- oświadczenia stron, z powołaniem się w razie potrzeby na okazane przy akcie dokumenty,
- stwierdzenie, na żądanie stron, faktów i istotnych okoliczności, które zaszły przy spisywaniu aktu,
- stwierdzenie, że akt został odczytany, przyjęty i podpisany,
- podpisy biorących udział w akcie oraz osób obecnych przy sporządzaniu aktu,
- podpis notariusza.

Holding to organizacja grupująca za pomocą mniej lub bardziej wyraźnych powiązań różne samodzielne pod względem prawnym podmioty gospodarcze, przy czym jeden z podmiotów ma w tym powiązaniu pozycję dominującą i podporządkowuje sobie pozostałe. Istotą holdingu jest zarządzanie przez jedną organizację innymi podmiotami oraz kontrolowanie działalności dzięki zależnościom kapitałowym lub personalnym. Holding jest zatem formą kumulacji kapitału. Kumulacja może następować przez przejmowanie słabszych przedsiębiorstw, najpierw w swoich branżach i pokrewnych, a później także w innych obszarach gospodarki. Innym sposobem jest celowe wyodrębnienie z przedsiębiorstwa „matki” samodzielnych pod względem prawa, lecz uzależnionych ekonomicznie przedsiębiorstw ”córek”. Zależności matka-córka ogólnie mają charakter drzewiasty i mogą być rozbudowane, np. spółka „matka” posiada większość udziałów w kilku spółkach „córkach”, które z kolei posiadają udziały większościowe w spółkach najniższego piętra zarządzania.
W Polsce termin ten jest stosowany z umocowaniem prawnym, tożsame jest pojęcie grupa kapitałowa, z tym że obejmuje ona tylko związki kapitałowe, a nie personalne.

Gazeta Ubezpieczeniowa to ogólnopolski, specjalistyczny tygodnik, założony przez INFOR w styczniu 1999 roku, poświęcony rynkowi ubezpieczeniowo-finansowemu. Od 1 stycznia 2004 roku wydawany jest przez Agencję Wydawniczo-Promocyjną OPOKA, firmę red. naczelnej dr Bożeny M. Dołęgowskiej-Wysockiej, właścicielki prawa do tytułu. Gazeta jest dla osób, które zawodowo zajmują się ubezpieczeniami: brokerów, agentów, doradców finansowych i inwestycyjnych. Czyta ją kadra zarządzająca i specjaliści towarzystw ubezpieczeniowych, funduszy emerytalnych i inwestycyjnych, oraz banków. Nakład 3,9- 5,5 tys. Każdorazowy nakład podawany jest na przedostatniej stronie gazety. Gazeta Ubezpieczeniowa prowadziła pod patronatem KNUiFE Europejską Akademię Ubezpieczeń, uwieńczoną coroczną publikacją „Złotej Księgi Ubezpieczeń” (2002, 2003, 2004, 2005) oraz galą z laureatami. W 2006 roku EAU połączyła się z Europejską Akademią Planowania Finansowego, szkolącą profesjonalnych doradców finansowych zgodnie ze standardami Unii Europejskiej. Od 2003 r. „Gazeta” wydaje rocznik „Złotą Księgę Finansów”
Cena tej gazety wynosi 7,40 zł (0 % VAT).

Grupa kapitałowa jest strukturą łączącą przedsiębiorstwa za pomocą związków kapitałowych. W Polsce jest to konstrukcja mającą umocowanie i definicję prawną, m.in. na gruncie ustawy o rachunkowości oraz o ochronie konkurencji i konsumentów. W odniesieniu do nauki o zarządzaniu stanowi szczególny przypadek holdingu. W grupie kapitałowej wyróżniamy:
- jednostkę dominującą,
- jednostki zależne (kontrolowane przez jednostkę dominującą).
Grupa kapitałowa sporządza skonsolidowane sprawozdanie finansowe o zawartości zgodnej z zapisami ustawy o rachunkowości. Podatkowa grupa kapitałowa to pojęcie istniejące w prawie podatkowym. Może ona być podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych po spełnieniu warunków określonych w ustawie. Najważniejsze to:
- minimalna przeciętna wartość kapitału zakładowego jaka przypada na każdą ze spółek ma być nie mniejsza niż 1 000 000 PLN,
- spółki zależne nie posiadają udziałów w kapitale innych spółek tworzących grupę,
- w spółkach nie występują zaległości we wpłatach podatków stanowiących dochód budżetu państwa,
- spółki zawarły umowę w formie aktu notarialnego o utworzeniu na okres co najmniej 3 lat podatkowych podatkowej grupy kapitałowej.

Inwentaryzacja to zbiór wszystkich czynności rachunkowych zmierzających do sporządzenia szczegółowego spisu z natury składników majątkowych i źródeł ich pochodzenia na określony dzień. Inwentaryzacja polega na ustaleniu za pomocą spisu faktycznego stanu wszystkich rzeczowych i pieniężnych składników majątkowych, jak też wyjaśnienie różnic pomiędzy stanem stwierdzonym podczas inwentaryzacji, a stanem wynikającym z ewidencji księgowej. Różnice te wynikają głównie z dwóch powodów:
- zmiany naturalnych cech przedmiotów, których nie można ustalić na podstawie dowodów
- błędów i nadużyć popełnionych przez pracowników w ewidencji księgowej, pomyłki w przyjmowaniu i wydawaniu rzeczowych składników majątku, kradzieże i nadużycia.
Największym celem inwentaryzacji jest ustalenie rzeczywistego stanu aktywów i pasywów. Przede wszystkim sprowadza się to do:
- uzgodnienia zapisów księgowych ze stanem rzeczywistym,
- rozliczenia osób materialnie odpowiedzialnych za powierzony im majątek,
- dokonania oceny przydatności gospodarczej składników majątku objętych spisem,
- przeciwdziałania stwierdzonym w czasie spisu nieprawidłowościom w gospodarce składnikami majątku (nadmierna ilość, niechodliwość).

Księgi rachunkowe prowadzone są na podstawie dowodów księgowych i zawierają zapisy zdarzeń ułożonych chronologicznie i systematycznie. Obejmują one zbiory zapisów księgowych, obrotów i sald, które tworzą dziennik, księgę główną, księgi pomocnicze, zestawienia: obrotów i sald kont księgi głównej oraz sald kont ksiąg pomocniczych, a także wykaz składników aktywów i pasywów. Księgi rachunkowe prowadzone są w siedzibie jednostki, jak również, w przypadku powierzenia ich prowadzenia jednostce uprawnionej – zgodnie z obowiązującymi przepisami – do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych. Wtedy kierownik jednostki ma obowiązek:
- powiadomić właściwy urząd skarbowy o miejscu prowadzenia ksiąg w terminie 15 dni od dnia ich wydania poza siedzibę jednostki,
- zapewnić dostępność ksiąg rachunkowych do badania przez upoważnione organy kontrolne.
Otwarcia ksiąg rachunkowych dokonuje się na:
- początek każdego następnego roku obrotowego,
- dzień rozpoczęcia działalności,
- dzień zmiany formy prawnej, połączenia lub podziału jednostki,
- dzień rozpoczęcia likwidacji lub postępowania upadłościowego.

Sprawozdanie z przepływów pieniężnych, inaczej mówiąc rachunek przepływów pieniężnych (rpp) lub z języka angielskiego cash flow jest sprawozdaniem pokazującym przepływ środków pieniężnych w danej firmie w ujęciu dynamicznym, czyli zawiera również jego źródła i wykorzystania. Wykazuje zmiany, jakie zaszły w poszczególnych elementach aktywów i pasywów wywołane przez przepływ środków pieniężnych. Pokazuje informacje umożliwiające ocenę stopnia płynności finansowej, skuteczności ściągania należności i zdolności do regulowania zobowiązań. Rachunek przepływów pieniężnych jest elementem sprawozdania finansowego sporządzanym obligatoryjnie przez jednostki podlegające obowiązkowemu badaniu sprawozdania finansowego. W Polsce zakres wykazywanych informacji, zasady sporządzania oraz wzór rpp określa Ustawa o rachunkowości. Rachunek ten dzieli się na trzy części ukazujące 3 aspekty działalności przedsiębiorstwa:
- przepływy z działalności operacyjnej,
- przepływy z działalności inwestycyjnej,
- przepływy z działalności finansowej.

Ustawa o rachunkowości jest ustawą z dnia 29 września 1994 roku, stanowiącą podstawę prawną rachunkowości (wraz z Krajowymi i Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości). Tradycyjnie nazywa się polskim prawem bilansowym. Ustawa określa zasady rachunkowości oraz tryb badania sprawozdań finansowych przez biegłych rewidentów. Omawiany akt prawny dokonuje w zakresie swej regulacji wdrożenia dyrektyw Wspólnot Europejskich, m.in.:
- dyrektywy 2001/65/WE z dnia 27 września 2001 r. zmieniającej dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG oraz 86/635/EWG w zakresie zasad oceny rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek a także banków oraz innych instytucji finansowych,
- dyrektywy 2003/38/WE z dnia 13 maja 2003 r. zmieniającej dyrektywę 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek w odniesieniu do kwot wyrażonych w euro,
- dyrektywy 2003/51/WE z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającej dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG oraz 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, banków i innych instytucji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń.

Główny Urząd Statystyczny, w skrócie GUS, to centralny organ administracji państwowej podległy Prezesowi Rady Ministrów zajmujący się zbieraniem informacji statystycznych na temat większości dziedzin życia publicznego i niektórych stron życia prywatnego. Do przekazywania danych zobowiązują odpowiednie przepisy prawa (ustawa o statystyce publicznej oraz ogłaszany corocznie Program Badań Statystycznych). Dane mogą być udostępniane tylko w formie opracowanej, która uniemożliwia identyfikację pojedynczych respondentów (tajemnica statystyczna).

Głową GUS jest Prezes GUS, który sprawuje swoje funkcje w randze ministra i podlega Prezesowi Rady Ministrów. Jego kadencja wynosi 5 lat. Prezesowi podlega 16 urzędów statystycznych (w miastach wojewódzkich). Prezes GUS prowadzi kilka centralnych rejestrów m.in. Krajowy Rejestr Urzędowy Podmiotów Gospodarki Narodowej (REGON) oraz Krajowy Rejestr Urzędowy Podziału Terytorialnego Kraju (TERYT). Prezes GUS ogłasza tylko komunikaty i informacje dotyczące najważniejszych wskaźników charakteryzujących sytuację społeczno-gospodarczą kraju – Główny Urząd Statyczny nie prowadzi badań opinii publicznej.

W prawie podatkowym rok podatkowy lub inaczej rok obrotowy to okres rozliczeniowy składający się zwykle z dwunastu kolejno następujących po sobie miesięcy, najczęściej pokrywających się z rokiem kalendarzowym. Przykładowo jednak w Zjednoczonym Królestwie rok podatkowy zaczyna się 6 kwietnia, zaś w Stanach Zjednoczonych 1 października. W rachunkowości stosowana jest nazwa roku obrotowego, przez który rozumie się zwykle rok kalendarzowy lub inny okres trwający 12 kolejnych pełnych miesięcy kalendarzowych, stosowany również do celów podatkowych. Rok obrotowy lub jego zmiany określa statut lub umowa, na podstawie której utworzono jednostkę. W przypadku, gdy jednostka rozpoczęła działalność w drugiej połowie przyjętego roku obrotowego, to można księgi rachunkowe i sprawozdanie finansowe za ten okres połączyć z księgami rachunkowymi i sprawozdaniem finansowym za rok następny. Natomiast w przypadku zmiany pierwszy po zmianie rok obrotowy powinien być dłuższy niż 12 kolejnych miesięcy.

Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa definiuje rok podatkowy w art. 11 jako: „(…) rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej.”.