Kredyt odwrócony lub rewersyjny od angielskiego reverse mortgage to odwrócony kredyt hipoteczny. Jest to produkt bankowy adresowany do osób w wieku powyżej 60 lat, którzy mają własnościowe mieszkanie (dom) lub własnościowe prawo do mieszkania spółdzielczego.
Osoba, która korzysta z tego kredytu otrzymuje comiesięczne raty lub jednorazową wypłatę od banku. Po śmierci tej osoby bank przejmuje nieruchomość i sprzedaje ją po aktualnej cenie rynkowej. Różnica pomiędzy wypłaconymi ratami (raty są powiększane o odsetki) a wartością sprzedanej nieruchomości przypada spadkobiercom.

Statystyczny emeryt może liczyć w tym rozwiązaniu na otrzymanie jedynie ok. 30 – 40% wartości swojego lokalu przy zachowaniu dożywotniego prawa do jego zajmowania

Endogeniczne racjonowanie kredytu to działanie podejmowane przez banki w obliczu ryzyka niewypłacalności kredytobiorcy oraz asymetrii informacji, niezależne od czynników zewnętrznych, takich jak restrykcyjna polityka pieniężna. Kiedy bank stanie wobec nadmiernego popytu na kredyt, zareaguje nie podniesieniem stóp procentowych, lecz udzielaniem kredytu tylko niektórym klientom. Podniesienie stóp mogłoby mieć niekorzystny wpływ na rentowność banku, ponieważ: prowadzi ono do negatywnej selekcji klientów o wyższym poziomie ryzyka, zachęca niektórych klientów do podejmowania bardziej ryzykownych projektów („pokusa nadużycia”).

Kredyt bankowy to umowa zawarta w formie pisemnej pomiędzy bankiem, a kredytobiorcą. Bank zobowiązuje się udostępnić określoną kwotę na określony cel oraz czas a kredytobiorca zobowiązuje się wykorzystać kredyt zgodnie z jego przeznaczeniem oraz zwrócić pobraną kwotę wraz z należnym bankowi wynagrodzeniem w postaci prowizji i odsetek. Na podstawie tej definicji kredyt postrzegany jest jako specyficzny rodzaj stosunków zobowiązaniowych, którego wyróżniającymi cechami są: zwrotność, terminowość i oprocentowanie.

Subprime loan kredyt bankowy, którego oprocentowanie jest wyższe niż przy standardowym kredycie. Jego specyfika polega na tym, że jest udzielany temu kredytobiorcy, który posiada złą „historię kredytu” np. niespłacanie na czas kredytów.

Stworzony i rozpowszechniony w szczególności w USA. Kredyty subprime cechują się dużym poziomem ryzyka, zarówno dla banku jak i dla kredytobiorcy. Do grona produktów subprime mogą być zaliczane np. kredyty hipoteczne czy specjalne karty kredytowe.

To właśnie kredyty typu subprime w dużej mierze przyczyniły się do wybuchu ogólnoświatowego kryzysu finansowego w roku 2007, gdyż największe banki w Stanach Zjednoczonych Ameryki przyznawały te pożyczki praktycznie każdemu, bez względu na jakiekolwiek kryteria.

LGD, czyli Loss Given Default) to część ekspozycji kredytowej banku, która w przypadku zaistnienia zdarzenia niewypłacalności kredytobiorcy default zostanie utracona.

Wielkość LGD jest ściśle związana z wskaźnikiem odzyskania należności (recovery rate). Suma tego wskaźnika i LGD to 100%.

Wysokość LGD zależy od: jakości i typu zabezpieczenia kredytu, wysokości kosztów windykacji, długości postępowania egzekucyjnego. Im mniejsza jakość i wartość zabezpieczenia, tym większa jest wielkość LGD.

LGD jest jednym z parametrów ryzyka wykorzystywanym do kalkulacji kapitału ekonomicznego lub kapitału regulacyjnego. Służy do pomiaru ryzyka w modelu szacowania ryzyka kredytowego zgodnie z Basel II w modelu Straty oczekiwanej (Expected Loss).

Żyrant to potoczne określenie poręczyciela, czyli osoby potwierdzającej możliwość spłaty zobowiązania finansowego innej osoby. W przypadku gdy osoba odpowiedzialna za regulację zobowiązania nie wywiązuje się ze swoich obowiązków, ich ciężar przejmuje żyrant. Ma on wtedy prawo dochodzenia tych należności od dłużnika. Umowę poręczenia regulują przepisy Kodeksu cywilnego.

W przedwojennej terminologii handlowej i prawniczej żyrant był synonimem indosanta. Postępująca po II wojnie światowej zmiana znaczenia tego wyrażenia w języku potocznym, choć krytycznie oceniana przez część doktryny prawniczej, jest odnotowywana w nowszych słownikach, a nawet w orzecznictwie Sądu Najwyższego.

Gwarancja ubezpieczeniowa jest jedną z czynności ubezpieczeniowych. Stanowi pisemne zobowiązanie zakładu ubezpieczeń (gwaranta) do wypłaty na rzecz beneficjenta gwarancji (gwarantariusza) określonej sumy pieniężnej, na wypadek wystąpienia określonego w umowie gwarancyjnej zdarzenia losowego.

Umowa gwarancyjna zawierana jest pomiędzy gwarantem a zleceniodawcą (dłużnikiem). Jest umową nienazwaną. Posiada oparcie prawne przede wszystkim w zasadzie swobody zawierania umów, zatem w dużej mierze ukształtowana została przez praktykę. Istotne jest to, że gwarant nie może odwoływać się do stosunku podstawowego (kontraktu) łączącego dłużnika (zleceniodawcę) z wierzycielem (beneficjentem). Może natomiast bez ograniczeń powoływać wszelkie zarzuty wynikające ze stosunku łączącego go z beneficjentem.

Mamy czeki gotówkowe – zlecające bankowi wypłatę gotówki, rozrachunkowe – służące do rozliczeń bezgotówkowych, odbiorcą takiego czeku może być wyłącznie posiadacz rachunku bankowego, zakreślone – mogą być zrealizowane wyłącznie na ręce bankiera lub stałego klienta banku.

Zasady realizacji tego rodzaju czeków uregulowane są w art. 63 ustawy Prawo Bankowe. Potwierdzenia czeku dokonuje bank. Potwierdzenie czeku przez bank skutkuje blokadą rachunku bankowego wystawcy weksla, która trwa przez czas oznaczony lub do chwili realizacji czeku.

Z wystawieniem czeku bez pokrycia mamy do czynienia w dwóch przypadkach: jeżeli na rachunku bankowym wystawcy już w chwili wystawiania czeku nie ma środków pieniężnych na pokrycie kwoty czekowej, jeżeli po wystawieniu czeku, a jeszcze przed jego realizacją doszło do rozporządzenia środkami zgromadzonymi na rachunku bankowym w wyniku czego czek stracił pokrycie.

Wystawienie czeku bez pokrycia rodzi odpowiedzialność zarówno cywilną jak i karną wystawcy takiego czeku (art. 61 ustawy Prawo czekowe)

Indos, żyro, indosament to oświadczenie woli zbywcy weksla, czeku lub niektórych innych rodzajów zbywalnych papierów wartościowych, co do których ustawy przewidują taką możliwość, o przeniesieniu jego własności (ze specyficznymi konsekwencjami).
Zgodnie z kodeksem cywilnym, indos jest pisemnym oświadczeniem umieszczonym na papierze wartościowym na zlecenie i zawierającym co najmniej podpis zbywcy, oznaczającym przeniesienie praw na inna osobę. Do przeniesienia praw wynikających z takiego dokumentu niezbędne jest jego wydanie oraz istnienie nieprzerwanego szeregu indosów.
Osoba przenosząca weksel (czek) przez indos to indosant, zaś osoba, na rzecz której następuje przeniesienie to indosatariusz.

Indos musi być bezwarunkowy (warunki, od których uzależniono indos, uważa się za nienapisane) i musi przenosić całość praw z weksla (czeku) – indos częściowy jest nieważny. Indos wywiera szersze skutki, niż przelew: indosatariusz może wykonywać wszystkie prawa z weksla, ale – w odróżnieniu od przelewu (patrz: art. 513 k.c.) – „osoby, przeciw którym dochodzi się praw z weksla, nie mogą wobec posiadacza zasłaniać się zarzutami, opartymi na swych stosunkach osobistych z wystawcą lub z posiadaczami poprzednimi”.

Istotnym uprawnieniem wystawcy czeku jest możliwość jego odwołania. Kwestie odwołania czeku reguluje art. 32 ustawy Prawo czekowe. Odwołanie czeku jest to cofnięcie upoważnienia dla banku do zapłaty sumy czekowej. Odwołanie czeku nie może nastąpić wcześniej niż po upływie terminu do przedstawienia czeku do zapłaty.

Terminy do przedstawienia czeku do zapłaty: w przypadku czeków krajowych, a więc płatnych w tym samym kraju, w którym zostały wystawione wynosi 10 dni. (art. 29 ustawy Prawo czekowe), w przypadku czeków zagranicznych terminy te są zależne od tego czy czek jest płatny w obrębie tego samego kontynentu i wynoszą od 20 do 70 dni.

Po upływie powyższych terminów czek może zostać przez wystawcę swobodnie odwołany. Jeżeli jednak wystawca nie skorzysta z tego prawa czek nadal jest ważny i można go zrealizować

Posiadacz weksla może wykonywać zwrotne poszukiwanie przeciw indosantom, wystawcy lub innym dłużnikom wekslowym: po terminie płatności, jeżeli zapłata nie nastąpiła, przed terminem płatności: jeżeli odmówiono przyjęcia w całości lub w części; jeżeli otwarto postępowanie układowe albo jeżeli ogłoszono upadłość trasata bez względu, czy weksel przyjął, czy nie, albo jeżeli trasat zaprzestał płacenia długów, choćby to zaprzestanie nie zostało stwierdzone orzeczeniem sądowym, lub też jeżeli przeprowadzono bezskutecznie egzekucję z jego majątku; jeżeli otwarto postępowanie układowe albo jeżeli ogłoszono upadłość wystawcy weksla, co do którego istnieje zakaz przedstawienia do przyjęcia.

Warunkiem, bez którego zwrotne poszukiwanie nie może dojść do skutku jest dokonanie protestu wekslowego, chyba że na wekslu widnieje klauzula „bez protestu”, która zwalnia z tego obowiązku.